OGIBiz Website

Από παιδί θυμάμαι την γιαγιά μου την Αργυρούλα, την μητέρα του πατέρα μου, να φτιάχνει πίτες, πίτες με το ξυλίκι. Ξυλίκι ονομάζεται ο πλάστης. Το ξυλίκι είναι το εργαλείο που βοηθάει την νοικοκυρά ή τον νοικοκύρη να ανοίξει φύλλο για πίτες.

Κάθε εβδομάδα συνήθως τις Κυριακές, που θεωρούνται αργίες, κάθε οικογένεια έστηνε τραπέζι με ένα «καλύτερο» φαγητό από τις υπόλοιπες καθημερινές. Μέσα σε αυτό, ήταν και οι πίτες σαν συνοδεία του καλού φαγητού.

Η γιαγιά μου φύτευε κοκκινογούλια στο περιβόλι της. Τα κοκκινογούλια είναι τα χόρτα που βάζουμε στις χορτόπιτες έως σήμερα. Πήγαινε κάθε πρωί «βαβάλιζε» (=περιποιούνταν, πότιζε) το περιβόλι με τα χόρτα, τα έκοβε και ύστερα τα έβαζε σε μια ποδιά και τα πήγαινε σπίτι για καθάρισμα και μαγείρεμα.

Όλη αυτή την διαδικασία μου την έδειχνε από μικρή για να ξέρω να φτιάχνω πίτες. Πήγαινα μαζί της στο περιβόλι, μου μάθαινε πώς να κόβω τα κοκκινογούλια. Ύστερα πηγαίναμε σπίτι της, στο μπαλκονάκι της, φτιάχναμε καφέ και μου έδειχνε πώς να τα καθαρίζω.

Ύστερα βάζαμε το τσικάλι (=κατσαρόλα) και μου μάθαινε πώς να τα μαγειρεύω με όλα της τα μυστικά.

Μετά φτιάχναμε το παραδοσιακό ζυμάρι, το αφήναμε να ξεκουραστεί ώσπου να πούμε τα νέα μας. Βάζαμε μπροστά να ανοίξουμε φύλλο για πίτες.

Μου έλεγε θυμάμαι: «Αργυρούλα, βάλε αλεύρι κάμε πίτα»… σαν να την ακούω ακόμα.

Αυτό σημαίνει ότι η πίτα θέλει αλεύρι για να μην κολλάει, για να πλαστεί σωστά.

Ανοίγαμε φύλλο με το ξυλίκι και ύστερα το περνούσαμε από την μηχανή ώσπου να βγάλουμε ένα λεπτό φύλλο για τις πίτες μας. Βάζαμε πάνω τα κοκκινογούλια και κλείναμε παραδοσιακά με το πιρούνι, όπως παλιά.

Μαθήτρια εγώ σε όλα αυτά.

Μεγαλώνοντας πέρασα στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Management. Όταν ερχόμουν στο χωριό, μου έλεγε:

«Αργυρούλα, σήκω να πιταρίσουμε» (=να κάνουμε πίτες).

Ήμασταν γειτονάκια.

Όλη αυτή την αγάπη για τις πίτες μου την μεταλαμπάδευσε η γιαγιά μου η Αργυρούλα, μητέρα του πατέρα μου από τις Μέλαμπες, και η γιαγιά μου η Αργυρώ, μητέρα της μαμάς μου από τα Βορίζια, η οποία μου έμαθε το ανεβατό ζυμάρι, που είναι δική της συνταγή.

Κάποτε η γιαγιά Αργυρώ δούλευε σε μια ταβέρνα. Της είπαν να φτιάξει πίτες, μπήκε στην κουζίνα και έφτιαξε το δικό της ζυμάρι, το ανεβατό. Αυτό το ζυμάρι μου έμαθε, με όλα της τα μυστικά και κόλπα.